من با دلم عهد بسته ام . . .
همه دلتنگی هایم را بسپارم به باد
همه بغض هایم را بخندم

به چشمانم وعده داده ام . . .
رو به آینه 
      دیوانه وار
ساعت ها با عشق خیره شوم

با خیال خسته ام پیمان بسته ام . . .
این روزها
          کمتر
             بی تو به تو فکر کنم . . .
                                                                                                                              
پ.ن: شاید که کم شود از آشفتگی هایم !

                                                                                                                              " ندا "

گاهی که رنگ چشمان تو را گم می کنم
 پاییز می شوم
 و باد با لهجه ای زرد
 کشان کشان
 هلم می دهد تا سنگسار علاقه
همین کافی نیست که پلک نزنی ، گلم ؟
حالا شب به نیمه های عقربه می رسد
 و من فکر می کنم دیروز سر انگشت پنجره
 روی کدام سطر کوچه بود
 که پاورچین و ساده
به آغوش تو ریختم... 
 راستی ، کجای شب بودی که خواب زمستان سفید شد ؟
پنجره پیش بینی کرده بود
 مرا که ببوسی برف می گیرد ...
                                     حالا در عمق زمستان
                                                 کبوتری با آوازی از جنس سیب
                        روی لب هایم آشیانه کرده
 کبوتری سبز که در ایینه پرواز می کند
چشم به راه کدام واژه از دهان دریایی ؟
 باور کن!
 هیچ ستاره ای قبل از آسمان متولد نشده
 نخ بادبادک نگاهت را پایین بیاور ...
به من نگاه کن 
من اندازه ی همین آسمان برهنه
دوستت دارم...

                                                                                                                                "نیوشا"

دلم می سوزد

به حال اولین شاعر جهان !

و رنجی که کشید

آن هنگام که حس کرد 

باید تمام احساسش را

                از تماشای اولین غروب خورشید

                                                  در کلمات جای دهد . . .

                                                                                                                               " ندا "

گلدسته ها را بالاتر نبرید !
              هرقدر که بالا بروید
باز هم
دستتان به خدا نمیرسد...
اما من
                                    خدایی را می‌شناسم...
که در حیاط خانه مان
شاه‌ پسند می‌رویاند
و در مزارع
با گندمها و پاییز
                زرد میشود.
من، پیرزنی را می‌شناسم
که گمان میکند
                                    خدا
                                                در سجاده اش جا میشود.
  هرقدر که بالا بروید
           دستتان به خدا نخواهد رسید...

                                                                                                                              "نیوشا"

کاش بدانم

به کدامین گناه

این فاصله ها

دلم را محکوم کردند !

محکوم . . .

                            به یک نفس عمیق در هوای بی تو ماندن . . .  

پ.ن : نگران نباش ! دلم به این هوا عادت دارد .

                                                                                                                             " ندا "

مادربزرگ
صدايت را ميبوسم
كه حالا كنار قاب روي ديوار
       پشت ان خط سياه مورب
                                                 چه معصومانه ميخندي ...

پ.ن:بوی پدربزرگ می آمد ...

چه آرام خوابیده بودی فرشته ی مهربانم!

دیگر دردی نداشتی ...

خدا رحمتت کند ...

مادربزرگ ...

                                                                                                                               "نیوشا"

دل من هيچ باور ندارد دوريت را
بهانه مي گيرد !
اما نگران نباش
اين بار هم نيامدنت را سپردم به فراموشي . . .
مبادا خيال دلم آشفته شود
كاش بداني
همين كه باشي
                 براي من
                             دلم
                               و دستانم
                                           کافي ست . . .

                                                                                                                              " ندا "