برای حسین پناهی در سالروز رفتنش . . .
برای او که . . .

زندگی را دوست داشت. حیرانش بود که مهلت پرسیدن به او نمی داد، ولی ...
از زندگی دوباره می ترسید!
دین را دوست داشت. رودرروی علف های روییده بر دیوار کلیسا گناهانش را اعتراف می کرد، ولی ...
از کشیش ها می ترسید!
عشق را دوست داشت در دست فشرده کتاب هندسه، ولی ...
از زن ها می ترسید!
کودکان را دوست داشت. در عالم خواب پی رویا می گشت تا بل بازگرداندش به کودکی، ولی ....
از آیینه می ترسید!
روز را دوست داشت که در سفیدی چشمانش بود، ولی ...
از روزگار می ترسید!

او می ترسید و بود ، اما در مردادی که می گفت "گور عشق گل خون رنگ دل ما بوده ست" نترسید و رفت . . .

پ.ن۱: هیچ وقت کنکاش توی دنیای شخصی آدم ها رو دوست نداشتم ، اما دنیای "پناهی" اونقدر دوست داشتنی بود که پناهی شد برای لحظاتی که توی دنیای خودم هم جایی برای خودم نبود ... دنیایی شد تا گه گاه "دو استکان چای داغ را چشم در چشم خدا نوش کنیم"!

پ.ن۲: مزار حسین پناهی در قبرستان سوق 

                                                                                       ن.د.ا